a 943 seizoenen America's Next Top Model is de koek een beetje op. Zelfs ik, toch wel een toegewijde fan vanaf het eerste moment, kan me niet meer vermaken met altijd dezelfde soort intriges en kandidaten. Zo zitten er elk seizoen wel een kale negerin, een 'biatch', een olifantje (zogenaamd 'plus-size'), iemand met een geestelijke of lichamelijke aandoening en een muurbloempje in. Dat Tyra voor het laatste seizoen met de vijf overgebleven modellen zelfs naar ons eigen Amsterdam kwam, zegt wel genoeg. Alles is al gedaan.

Of niet? Om nog zoveel mogelijk geld uit het concept ANTM te halen hebben Tyra en Nintendo de handen 'fierce' ineen geslagen om een nieuw product op de markt te brengen: America's Next Top Model voor de Nintendo DS. Hierin ben je zelf één van de kandidaten en moet je ook dezelfde soorten 'challenges' en fotoshoots doen als in het TV-programma. Zo kan je zelf make-up en outfits kiezen voor jouw model, zodat je die 'fabulous prices' in de wacht sleept.



Ik denk dit een briljante zet is. Er dromen immers duizenden meisjes (en jongens) van een modellencarrière maar door een te voluptueus figuur, gebrek aan lengte en doorsneegezichtjes kan deze droom vaak niet verwezenlijkt worden. Ik zie de mollige schoolmeisjes al driftig met hun vette worstenvingertjes op de knopjes drukken en hun poses oefenen voor de spiegel. Als de virtuele Tyra dan de verlossende woorden 'You're still in the running blabla' geeft, barsten ze waarschijnlijk in huilen uit en knuffelen ze in plaats van hun medemodellen hun afgekauwde knuffels. 'Ik ben door, knuffie, ik ben mooi'. Dat ze de daarna weer het gewone schoolleven in moeten waarin wedgies en 'Dik varken, kijk uit waar je loopt' aan de orde van de dag zijn is misschien een beetje tragisch maar gelukkig kunnen ze nu hun Nintendo DS meenemen en in de pauze op de WC zich in een andere, betere wereld wanen. Thanks Tyra!

De game is vanaf 7 november verkrijgbaar in de winkel.

Mijn tante Sjaan zei altijd: 'Gooi nooit wat weg, wellicht komt het weer in de mode'. En gelijk had ze. Zo had niemand de revival van de legging verwacht en is je oma, meestal onbewust, helemaal gekleed volgens BLEND-normen. Ook op muziekgebied wordt het nodige gerecycled of zelfs klakkeloos gekopieerd. Zo is het genre eurodance het afgelopen jaar weer helemaal hot & happening en dansen de hipsters van vandaag net zo hard op de vlakke beats van 2 Unlimited als onze grote broers en zussen dat 10 jaar geleden deden.

Neem nu Jojanneke van der Veer, beter bekend als DJ Wannabeastar, vroeger het gezicht van eurodanceformatie 'Nomansland' waarmee zij in Europa en dan vooral Duitsland een hitje scoorde. In haar gloriedagen trad Jojanneke, of destijds JJ, op met legendes als Tic Tac Toe (wie moest er niet huilen bij het schrijnende 'Warum?'), Brooklyn Bounce en Captain Jack (die haar zelfs eens mee naar zijn hotelkamer heeft gevraagd, oh de jaloezie). Af en toe wordt ze nog op MySpace aangesproken door oudere Duitse mannen die met hun gretige worstenvingers berichten sturen als: JJ, is it really you? Where have you been, I love you! Wat vrij logisch is aangezien de beste omschrijving voor Jojanneke destijds 'kankergeil' is. Haar eerste single, het aan elkaar gesampelde '7 seconds' dat vol zit met rake teksten als 'Only 7 seconds, 7 seconds away from here, to there, to nomansland, makes me feel that I'm in heaven', kwam ik laatst toevallig tegen op Youtube en deed mij verlangen naar de goede oude muziek van toen.

Ziehier mijn top 5:

1. 2 Unlimited - Twilight Zone


Want er is geen ander lied op de wereld waar je zo goed met gebalde vuisten en stampende voetjes op los kunt gaan. En dan het liefst met een paar pillen in je mik.

2. Dance Nation – Sunshine


Twee anabolen-vretende broertjes die met vervormde stemmen zingen over 'boys & girls across the nation' . I rest my case

3. E-Type - Angels Crying


Naast het feit dat alle mannen met lange, ongewassen haren niks fout kunnen doen, vind ik dit lied serieus best wel mooi en indrukwekkend. Echt.

4. U96 - Heaven


Als ik vroeger stiekem de 'Mega Body Beats Hits Yabba Dabba Dance Volume 239232' van mijn zus stal, was dit het deuntje dat ik op repeat zette, terwijl ik droomde over betere tijden. U96 heeft me duidelijk gemaakt dat alles mogelijk is, zelfs als je in Nieuwegein-Zuid woont en je elke dag tussen de gangfitty's en kogelgevechten zit.

5. 2 Brothers On The 4th Floor - Never Alone


Omdat zangeres Desiree het allerschattigste schepsel ooit is. (Ze liet zo'n hippe prikkeldraad tatoeage zetten maar vond het zo'n pijn doen dat ze het halverwege afkapte en daarom nu rondloopt met een half-afgemaakte tattoo)

Ik stel voor dat de producers achter de hits van toen de handen ineen slaan en weer eens wat nieuwe platen produceren. Want playbackende lekkere wijven, rappende negers en liedjes waarin alleen dingen als 'Get up, get up, move your body' gezongen worden is toch alles waar muziek over hoort te gaan?

Met trillende billen huppelen we de straat in waar the Music Box zich bevindt. Een afzichtelijke bar in de vorm van een glibberige steeg, een soort houten endeldarm, die vooral bekend staat om zijn Balkanescorts, jongenshoerenlopers en pislauw bier. We treden binnen en lopen zo ver mogelijk door naar achter, langs een wand waar tientallen escorts opgesteld staan met oogjes die in hun kassen drijven van wanhoop. De vunzige nichten die ons met stralende oogjes over dit afschuwelijke gat hebben verteld, overdreven blijkbaar niet. We zien eerst geen hoerenlopers, maar als we doorlopen naar het achterste tafeltje zien we er toch twee staan in een donkere hoek. Twee dikke mannen, die best voor onze vaders door zouden kunnen gaan als die latent homoseksuele truckers waren, lijken ons eerst te negeren maar staan dan opeens te wijzen. En wel naar Rijk. Een van de heren komt op ons afgehobbeld.

'Hi, I'm Mark', stelt hij zich voor. Rijk vertelt hem dat hij gewoon Nederlands spreekt. Ziet hij er dan echt uit als een Balkanhoertje? 'Oh, oké,' babbelt Mark, en nu verwacht Rijk dat er een superomslachtig gesprek komt waarna we uiteindelijk allebei met blozende wangetjes toegeven dat we respectievelijk hoer en hoerenloper zijn. Maar Mark schiet Rijks subtiele Pretty Woman-dromen aan stukken door te zeggen 'Ik betaal goed, wat vraag je?' Rijk heeft geen enkel idee wat hij moet zeggen en begint te stotteren; 'Uh nouja, uhm achthonderd euro voor een uurtje lijkt me toch wel redelijk?' Hij hoort Joeke giechelen aan de overkant van de tafel. Mark lijkt even na te denken en dan verschijnt er een grote glimlach op zijn gezicht. 'Waar kom je vandaan? Ga jij maar terug naar de provincie, lieverd, zo werkt het hier natuurlijk niet!' Hij keert terug naar de andere hoerenloper die met gretige oogjes naar Joeke kijkt. Mark fluistert iets in zijn oor en ze beginnen ons allebei uit te lachen. Vol schaamte vertrekken we uit The Music Box. Volgende week nog een keer, nu hebben we gefaald.

Vastbesloten om te infiltreren in de homohoerenwereld keren we zeven dagen later inderdaad terug. Na een hoop geduw en getrek over wie er het eerst naar binnen moet besluiten we dat Rijk de klos is, aangezien hij de jongste en minst sterke is. Het is drukker dan de vorige keer en er is weer een duidelijke rolverdeling. Of je bent een jonge gastarbeider met spieren, stekeltjes en een G-Star broek of je bent een oude dikke VVD-er met zweetoksels en onderkinnen. Aangezien wij niet echt in een van deze categorieën passen begeven we ons zo onopvallend mogelijk naar het raam, waar het nog vrij leeg is. Een kleine, Arabisch-uitziende jongeman, niet veel ouder dan wij, kauwt driftig op zijn kauwgom en kijkt ons uitdagend aan. Normaal gesproken zouden we voor dit soort types heel wat blokjes om lopen, maar we weten dat deze stoere jongen waarschijnlijk dagelijks in zijn heterokontje wordt genomen, en op de een of andere manier neemt dat het grootste deel van onze zenuwen weg.

'Hallo, wij zijn Joeke en Rijk.' De jongen begint te lachen en toont zijn ogenschijnlijk onbevlekte mond met de witste tanden ooit. 'Wat komen jullie hier doen?' vraagt hij half cynisch, half geïnteresseerd. 'We willen misschien iets bijverdienen en waren nieuwsgierig naar hoe het er hier aan toe gaat'. De jongen neemt ons van top tot teen op en schudt dan zijn hoofd. 'Dit is niks voor jullie jongens'. Verontwaardigd dat iemand twijfelt aan onze hoerkwaliteiten vragen we verder. 'Waarom niet dan, waarom is het wel iets voor jou dan?' Na wat geknipper met onze ogen en gepruil met onze lipjes begint hij te vertellen. Hij zat al een tijdje in geldnood en werd via een vriend op dit bijbaantje gewezen. 'In het begin vond ik het niks, walgelijk zelfs, maar op een gegeven moment zet je je daarover heen. En het verdient ontzettend lekker.' Hoe lekker? Een uurtje met onze Arabische prins kost 100 euro en een nacht 250. Hij komt hier elke zaterdag en wacht dan tot een van de mannen hem aanspreekt, meestal door hem een drankje aan te bieden. Vaak gaat hij dan al snel mee naar het huis van de man of naar een hotel, in het geval van een toerist of overspelige echtgenoot. 'Ik stop er binnenkort mee, als ik genoeg geld heb om weg te gaan uit dit kutland.' Waar hij dan naar toe wil? 'Naar het zuiden, misschien naar...' De jongen wordt afgeleid door een oude, dunne man in een lange zwarte jas die net binnen komt lopen.

'Dat is een van de beste die je kan hebben,' vertrouwt hij ons toe. En ja hoor, we zien alle jongens met een botergeile neem-me-alsjeblieft-mee-blik naar de man staren. Voordat we verder kunnen vragen over waarom deze man dan zo goed is, is de jongen verdwenen. Hij is naar de bar gelopen en geeft de man een uitbundige zoen op de mond. Hij fluistert iets in zijn oor en de man kijkt enthousiast in onze richting. Ondertussen staan we nog maar met zijn tweeën in een hoekje en vragen we ons af of we hier nog wel willen blijven. We hebben het wel gehad met de negerinnenhouse en de vijandige blikken van onze mede-prostituees. 'Het is hier naar', pruilt Rijk. Joeke knikt instemmend en wil iets zeggen als 'We gaan al!', wanneer opeens het lijkwitte gezicht van de oude man voor ons verschijnt.

'Ah, nieuw vlees! Ik wil jullie wel inwijden hoor,' gromt hij terwijl hij met zijn tong over zijn dunne, rimpelige lippen likt. Hoe goed deze man dan ook moge betalen, de kraters in zijn gelige gezicht en de poeplucht die zijn adem verspreidt wegen daar niet tegen op. 'Wij zijn onbetaalbaar hoor je?! On-be-taal-baar', snatert Joeke terwijl hij Rijks hand vastpakt en hem mee naar buiten sleurt.

Na drie minuten rennen ploffen we neer op een bankje en kijken we elkaar beduusd aan. Onze droom in duigen, bah. En dan die arme, mooie Arabier die nu waarschijnlijk een bittere opatong in zijn oor heeft. Het is zo oneerlijk. We kijken naar de grond en zeggen een poosje helemaal niets. 'Dan maar naar de darkroom in de Exit?' oppert Joeke. Daar zie je tenminste niet welke smeerpoets er aan je piemel lurkt. 'Ja leuk!' Rijks gezicht klaart helemaal op en hand in hand huppelen we naar de Reguliersdwarsstraat. We mogen dan wel een beetje sletterig zijn, hoeren zijn we in elk geval niet.

Gelovigen zijn eng. Ze lijken constant high te zijn, doen niet aan pre-huwelijkse seks en uitgaan is voor hen een avondje sjoelen in het jeugdhonk van de kerk. Begrijp me niet verkeerd, het is hartstikke mooi als je kracht kan putten uit het geloven van verhalen over mannen die over water lopen en vastzitten in walvissen enzo, maar ik kan er met mijn hoofd niet bij. Oke, ik moet toegeven dat ik stiekem blijf hangen als ik op Nederland 1 het kerkkoor zie zingen. En ja, ik zing dan stiekem ook best wel een beetje luidkeels mee. Maar buiten dat heb ik helemaal niks met 'die mensen'. Wat vrij logisch is aangezien ik volgens hen naar de hel ga, en daar zal branden.

Om verdoemde zielen zoals ik toch nog te behoeden voor dit akelige lot is het Nederlands Bijbelgenootschap met iets nieuws gekomen: een glossy. Het tijdschrift komt (voorlopig) eenmalig uit op 24 september en heet HEMEL. In deze Bijbelse glossy vinden wij onder meer artikelen over mode, reizen en spraakmakende interviews over het geloof met bekende en onbekende Nederlanders. De bedoeling is dat er een nieuwsgierigheid naar de Bijbel wordt opgewekt.
Het idee is goed: jongeren willen immers geen saaie, dikke boeken maar flitsende blaadjes met plaatjes. Zelf heb ik bijvoorbeeld bijna al mijn algemene kennis uit de Break Out! gehaald.

Toch denk ik dat dit initiatief minder enthousiast ontvangen zal worden door de jeugd van tegenwoordig. Voor de jongeren die God al bestempelen als hun allerbeste vriend en nooit fantaseren over kankerharde verkrachtingen, is dit vast een welkome toevoeging aan hun lectuurbak. Maar de rest, het overgrote deel dus, zit volgens mij niet te wachten op interviews waarin Bijbelpromoters als Arie Boomsma vertellen dat ze ook 'heus wel eens een blowtje gerookt hebben' of 'tien comfortabele bidhoudingen'. Tenzij we fotoshoots te zien krijgen met de wespentaille van Jezus vastgesnoerd in Prada en Balenciaga , ben ik bang dat dit tijdschrift vooral goed zal branden in het haardvuur, zoals ik in de hel.

annie schudt meewarig haar hoofd. ‘Arme, arme Wendy, ze heb het ook niet makkelijk. Eerst bedrogen door die vuilak van een Sander de Boesenjee en daarna flopte dat ene… ehh Hart In Aktie maar dan bij RTL’. Truus knikt instemmend. ‘Ja, Gods wegen zijn ondoorgrondelijk, dat blijkt maar weer. Wendy is immers zo’n hulpvaardige, spontane meid die juist voor iedereen klaar staat. Echt een kind van God.’ De twee dames op leeftijd roeren in hun thee en lezen de Privé. Alweer wordt hun lievelingspresentatrice finaal met de grond gelijk gemaakt. Zo wordt ze beschuldigd van het ontkennen van een relatie met haar baas (waar ik persoonlijk niks op tegen heb) (Mirla slikt!), ze is genomineerd voor Het Lelijk Ding (een prijs van Veronica voor de slechtste tv-presentatrice van het jaar) en ook haar laatste programma Million Dollar Wedding dreigt finaal te floppen.

Maar waarom? Het concept klok zo veelbelovend. In een Idols-achtige setting moeten stelletjes die wel een miljoenenbruiloft willen winnen een kunstje doen, bijvoorbeeld een gedichtje oplezen, een liedje zingen of iets met doen alsof je buikspreekpoppen als kinderen hebt (wie heeft hun msn?). Voor een vakkundige jury (de gedrochtelijke bruidsjurkmoeder van Marco Borsato, een knuffelambtenaar en een norse Balkanhoer) leggen zij hun ziel en zaligheid bloot. Terwijl hun hartjes tekeer gaan als stroboscopen grijpen ze elkaars zweethandjes en zingen ze met trillerige stem: ‘Ik hou van jou, alleen van jou’. Verwachtingsvol kijken ze de jury aan, dit is hun allerliefste droom. Goed, ze zijn niet moeders mooiste, maar hun liefde verzet bergen, en geld voor een mooie bruiloft hebben ze niet. ‘Nee, ik vind het niet echt overtuigend overkomen’, krast Mary Borsato. ‘Iek vvoel joellie liefde ook niet,’ meent haar buurvrouw. Teleurgesteld druipen de twee af, blijkbaar is hun relatie niet zo goed als ze dachten.

Het is best verwerpelijk dat deze jury de vrijheid neemt om te oordelen over andermans liefde. Want wanneer ben je het perfecte stel? Ben je dat omdat je toevallig ooit kanker overwonnen hebt, of omdat jullie elkaars zinnen aanvullen? Omdat jullie allebei geadopteerd zijn of fan zijn van rivaliserende voetbalclubs? Gelukkig denkt het Nederlandse publiek er net zo over en kijken er gemiddeld een luttele 400.000 kijkers naar deze waanzin. Mijn excuses aan de Hannies en Truzen van deze wereld maar ik denk dat ook Wendy’s aanwezigheid hiermee te maken heeft. Tuurlijk keken we stiekem allemaal naar Over de Rooie, maar dat komt omdat mensen daar elkaars poep gingen eten. En Ushi & Van Dijk was bij vlagen wel geestig maar bij andere vlagen behoorlijk mwoah. Enough is enough. Haar rimpelgezicht en benige lichaam kennen we nu wel. Ze zou beter voor haar bastaardkind kunnen gaan zorgen en als ze zo nodig mensen moet helpen dan gaat ze maar lekker collecteren langs de deuren. Onbetaald ja. Profiterende gratenkut.

Al mijn plannen om deze zomer elke dag in het park te zitten met rosé, stokbrood, sushi en een gitaar (zoals het een echte hippe Amsterdammer betaamt) faalden jammerlijk. Het was namelijk, op een paar semi-warme dagen in juni na, weer een troosteloze kutzomer. Tel daarbij op dat ik voortaan mijn sigaretjes verkleumd buiten zal moeten nuttigen en Wie Ben Ik terugkomt op tv en je zult begrijpen dat een beginnende depressie geboren is.

Maar niet getreurd: om jouw en mijn neerslachtige hartje te verwarmen komt het enorm verantwoorde kledingconcern American Apparel met een nieuwe themareeks in hun collectie: Afrika. Zo zijn er Erykah Baduh-achtige jurkjes en leggings die van zebra gemaakt zijn, waarin je je beneden de evenaar kunt wanen. Nadat miljoenen Westerse meisjes zichzelf uithongerden om net zo'n figuurtje te krijgen als Oubalouba uit Somalië wordt nu ook hun kledingstijl klakkeloos gekopieerd. Het is goed dat onze zwarte vrinden eindelijk erkend worden voor iets anders dan marathonlopen of zo veel mogelijk vliegjes op je gezicht hebben. Ik kom in ieder geval de deur niet meer uit dit najaar: dansend op de beats van Alane zal ik in mijn zebrabikini dromen van safari's, savannes en stokstaartjes. En van dikke negerlullen.

Met moeite haal ik mijn met slaapzand beplakte oogleden van elkaar. Mijn dekbed ligt op de grond en de geur van oud zweet en bier dringt mijn neus binnen. Ik barst van de koppijn en mijn tong ligt als een lap leer uit mijn mond. Ik kreun. Alweer een kater. Krabbend aan mijn half harde ochtendlul wankel ik naar de wc, waar ik naast de pot pis. Leermoment. Voortaan gaan zitten met een stijve. Mijn maag rommelt, de klok vertelt dat het al drie uur 's middags is, maar de koelkast biedt alleen een beschimmeld stuk kaas. Gelukkig vind ik in de broek die ik vannacht aan had een geplette sigaret, die kan mijn honger vandaag stillen.
Terwijl de nicotine zich een weg door mijn longen baant, ik plof ik neer op de bank. Wat zal ik vandaag eens gaan doen?

Eerst maar eens kijken of iemand vandaag aan me gedacht heeft. Ik klap mijn Macbook open en surf naar mijn MySpace en vind een 'New Friend Request'. Het vriendschapsverzoek blijkt van een luguber emo-bandje uit Bulgarije te zijn.
Teleurgesteld log ik uit en kijk ik op MijnPostbank of ik nog geld heb om wat eten te kopen. Woedend constateer ik dat het AidsFonds mijn allerlaatste 5 euro heeft afgeschreven. 'Met dank voor uw donatie'. Ik bal mijn vuisten en mompel iets als 'die verrekte flikkers' waarna ik naar mijn telefoon gris: misschien dat ik maar gewoon iemand moet bellen, zelf initiatief nemen enzo. Ik toets het nummer van mijn beste vriendin in, maar voor ik haar aan de lijn krijg vertelt een of andere teef met een computerstem me dat ik nog 'nul-euro-en-twee-euro-cent-beltegoed-heb'. Het is een complot, het is een fucking complot van de consumptiemaatschappij en George Bush enzo. De wereld haat me, en ik haat de wereld.

Ik pluk wat pluisjes uit mijn navel en voel de tranen achter mijn ogen prikken. Tientallen vliegjes zwermen door de kamer en nestelen zich in de rottende appel van drie dagen geleden. Zoemen ze nou echt 'mizzzlukkeling, mizzzlukkeling'? Ik schud driftig mijn hoofd, nee ik ben geen mislukkeling! Stoppen met school was een uiterst goed idee, en werken is blijkbaar niets voor mij! Ik ben gewoon jong, zoekende. Wie ben ik, wat wil ik? Helaas kan ik het me niet veroorloven om te gaan backpacken in Australië en op die manier mezelf 'tegen te komen'. Ik kan niet eens kikkersnoepje kopen bij de Jamin.
Zwelgend in zelfmedelijden ga ik languit liggen op de bank. Ik voel de zon branden op mijn bleke huidje en kijk wat naar buiten. Mijn buurjongetje van drie (die ik heimelijk haat en heel achterbaks vuil aankijk als niemand het ziet) schatert duivels als hij me ziet, dus ik sluit demonstratief de gordijnen en druk mijn handen tegen mijn oren.
Hier is het fijner, rommeliger en gezelliger. Hier kan ik lekker in mijn eigen stank ongestoord meezingen met Kinderen voor Kinderen en zó vaak masturberen dat mijn toompje scheurt en het bloed kan functioneren als glijmiddel. Geen hygiëne, geen vermanende vingers en geen verantwoording aan wie dan ook.
En dan plots, als ik en mijn vrienden de vliegjes, geen enkele verwachting meer hebben, plopt er een geluidje uit mijn laptop. Mijn hart maakt een sprongetje. Hoop stroomt als whiskey door mijn aders en verwarmt me. Iemand heeft moeite genomen om in zijn/haar msn-lijst op mijn naam te klikken en de conversatie aan te gaan! Woehoe! 'Zin om te comazuipen in de Studio?', zegt die persoon.

Een paar uur later. Na liters alcohol zwalk ik door de gangen van Studio 80. Buiten is het donker, binnen is het donker en ik hoor geen kindergelach meer, maar dreunende electrobeats en het gekrijs van faghags. Ik kijk op mijn horloge en stel tevreden vast dat het nog maar twee uur is, nog een paar uur voordat het weer licht wordt, voor ik deze zwetende, mooie mensenmassa moet verlaten voor zonlicht, honger en monsterlijke verveling. De realiteit.
Terwijl ik mijn zoveelste biertje naar binnen giet en de feestgangers bekijk; voel ik een diepe vorm van verbondenheid. Dit zijn allemaal mensen die op woensdag uitgaan, die geen enkel doel of ambitie hebben. Alle mislukkelingen, verschoppelingen en nietsnutten komen hier samen en doen dansjes van dankbaarheid voor deze levensstijl, deze religie. Hoewel een stemmetje in mijn hoofd fluistert dat ik lekker naar huis moet om te knuffelen met mijn cavia en een bijbaantje te zoeken verroer ik me niet.

De Evangelische Omroep is bezig met een verjongingskuur. Met Arie Boomsma, het megaspannende Fear Fighters en het (tussen hele dikke vette aanhalingstekens) 'controversiële' 40 dagen zonder seks tracht de omroep de jeugd van tegenwoordig hun breezers en pilletjes te laten vervangen door een knus avondje tv-kijken met paps en mams. Zo is ook Jong weer terug op de buis, in een nieuw, hip, waarschijnlijk bij de American Apparel gekocht jasje. Met een nieuwe veredelde gastarbeider als presentator. Maar het format blijft hetzelfde: in Jong vertellen jongeren die 'anders' zijn hun verhaal.

De eerste aflevering van de nieuwe reeks heeft als thema 'Ik zie er nogal anders uit'. Presentator Manuel volgt Brenda, die voor 72% verbrand is, en Penelope, een meisje met een grote wijnvlek in haar gezicht. Het programma is precies wat je er van verwacht en is doordrenkt van zoete clichés als 'Schoonheid zit van binnen' en 'Sommige mensen hebben het veel slechter'. Als je daar al niet van moet kotsen dan trekken de afzichtelijke gestaltes van de gevolgde dames je wel over de streep.

Toch kan ik niet ontkennen dat er verwerpelijke gedachtes als 'En dan schreeuw ik moord en brand over een puist...' en 'Wat een sterke vrouwen' door mijn hoofd schoten. Ook werd de aflevering niet, zoals bij de EO vaak wel het geval is, gebracht met een sluier van christelijkheid, en heb ik Zijn naam niet één keer gehoord. Toen ze die arme Brenda een free-riding-les cadeau gaven (dat is, zo bleek, skelterend een vlieger vasthouden terwijl je voor 72% verbrand bent) cadeau gaven wist ik het zeker: de EO is supercool en 'anders zijn' al helemaal! Want wees eerlijk: hoe zou de wereld er uitzien als we er allemaal hetzelfde uitzagen?

Jong is elke dinsdag te zien om 20.55 op Nederland 3

Dik zijn heeft overal het algemeen maar weinig voordelen. Zo krijgen dikke mensen vaak de meest pijnlijke verwensingen naar hun hoofden geslingerd, behoren ze tot de zelfde sub-cultuur als Erica Terpstra en verdienen ze gemiddeld 6,2% minder dan hun slanke medemens. Om hun mismaaktheid te compenseren zijn de meeste dikkerdjes vaak wel 'erg gezellig' of grappig, maar sommigen dikke mensen zijn naast buitengewoon afzichtelijk van buiten, dat ook van binnen.

Zo is de 27-jarige Mayra Lizbeth Rosales uit Texas, een heel slechte vrouw. Zij ontzielde haar 2-jarige neefje door hem twee keer tegen zijn hoofd te slaan. De moeder van het jongetje is aangeklaagd voor kindermishandeling omdat zij het kind bij zijn tante achterliet. Een fikse celstraf, zeg je? Nee, mevrouw Rosales weegt namelijk 454 kilo en heeft intensieve medische hulp nodig. Opsluiting zou haar dood kunnen betekenen, daarnaast is het vrijwel onmogelijk Rosales uit haar huis te tillen.

Er zijn dus wèl voordelen aan dik zijn. Heb jij bijvoorbeeld ook plannen om je weerloze 2-jarige, waarschijnlijk ontzettend schattige en onschuldige neefje te vermoorden door zijn broze schedeltje in te slaan met je vlezige, stompe worstenvingers? Eet dan zoveel als je kan, blijf vooral voor die TV hangen en nestel je in in een klein kamertje. Laat je dreumesneefje voor je rennen en je schotels vol kippenpoten en chocolademousse bedienen totdat je dijen de muren de raken en je dikke, vette lichaam erg ziek is. Vermoord hem dan en je zal beloond worden voor je ongezonde levenstijl door je celstraf te ontlopen. Ziiiiiiiek!

Als ik vroeger langs de EO Jongerendag zapte betrapte ik mezelf dikwijls op de vraag of ik daar stiekem niet thuishoorde. Ik voelde me saai, een plain Jane. Iedereen om me heen was namelijk autistisch, werd misbruikt of kende een beroemdheid. Mijn tante woonde dan wel naast de zus van Jack Spijkerman en ik danste incidenteel wel eens naakt door de kamer op familiefeestjes, maar dichterbij de probleemjeugd die ik zo intens ambieerde kwam ik niet. Mijn verwoede pogingen om als onhandelbaar bestempeld te worden faalden allemaal. Ondanks de tientallen keren dat ik poppers snoof op de wc of de Engels lerares uitmaakte voor slechte vrouw.

Om mijn kneuterige ik-hou-mijn-boekbespreking-niet-over-Carry-Slee-dus-ben-super-intellectueel-imago enigszins op te vijzelen koos ik voor de meest problematische vriendinnetjes. Zo was mijn eerste vriendinnetje de automutilatieve dochter van een failliet verklaarde ex-McDonald'sbaas en was mijn tweede een rijkeluispaardenmeisje met een ongezonde jaloezie jegens haar oudere zus en een voorliefde voor vingersessies in het technieklokaal.

Mijn derde, en meest serieuze, verkering was Samantha. Samantha was zo op het eerste gezicht heel normaal en onze relatie was eigenlijk nergens op gebaseerd. Naast het feit dat ik de weeë, zoetige geur van meisjes toen stiekem al niet kon verdragen hadden we geen enkele raakvlakken. Goed, ze had mooie ogen en lachte hartelijk om mijn grapjes, maar de voornaamste redenen voor mijn medewerking waren de hevige tongsessies in de pauzes (en dat iedereen daar uitgebreid van mee kon genieten) en dat ik op mijn Cu2-profiel bij 'Heb je een relatie' een trotse 'Ja' neer kon zetten. En we zetten, hoewel ik altijd met een schuin oog naar haar Jim-poster moest kijken, samen de eerste stappen in de wereld van het friemelen. Ik denk nog vaak met een vertederde glimlach terug aan haar net niet zorgvuldig genoeg geschoren schaamharen en het eindeloze, pijnlijke gesjor aan mijn piem. Ja, we hadden het oké samen.

Tot ik ontdekte dat er iets niet klopte, en haar heksenvriendinnetjes me op een paar hekele punten wezen. Oké, het is onwaarschijnlijk dat je op straat wordt gescout voor een Lancome-fotoshoot. En dat je oma precies op de dag van de shoot sterft, zodat die niet door kon gaan, is nog minder aannemelijk. Vooral omdat die oma eerder dat jaar al twee keer begraven was. Ik begon steeds meer in te zien dat mijn Julia veranderde in een Judas.

Ze ontkende alles. In een quasi-emotioneel telefoongesprek probeerde ze me ervan te overtuigen dat ze nog nooit zoveel van iemand had gehouden en dat ze nooit tegen me zou liegen. Yeah right. 'Je kan niet pijpen!', blerde ik door hoorn voordat ik de verbinding verbrok. Ik logde snel in op MSN en veranderde mijn naam in : :D YeSs, We3r VrijGeZeL!! :D:P. Daarna heb ik haar nooit geen blik meer waardig gegund.

Nu ik wat ouder en wijzer ben betrap ik mezelf steeds vaker op het hebben van schuldgevoelens. Dat arme schaap had het ook niet makkelijk. Haar moeder woonde in Purmerend met haar vriend Giovanni en diens dochter Chanel, terwijl zij gedumpt werd bij haar ex-stiefvader. Ze had vast haar redenen voor die leugentjes. Via via kom ik aan haar telefoonnummer en ik besluit haar te bellen.

'Joekeeeeee, huhhhhhhhh? Ben jij het echt?'

Als ik haar schelle zelf-aangemeten Amsterdamse accent hoor krijg ik spontaan weer rillingen. Ik verzeker haar dat dit het geval is en vraag hoe het met haar gaat. 'Goed hoor, wat leukkkkk waarom bel je?' Ik hoor dat ze een sigaret aansteekt en beeld me in hoe ze zenuwachtig met haar bruine manen speelt. Ik lieg dat ik 'ons' liedje op tv zag en benieuwd was hoe haar leven er nu uitziet. Enthousiast begint ze te vertellen. Ze vertelt dat ze 'net als jij!!' haar school niet afmaakte en bij haar moeder in Amsterdam-Noord is gaan wonen: haar stiefvader kon haar niet meer aan. Ze heeft een bijbaantje bij een bar op het Marie Heineken-plein en een van haar collega's aanbidt haar. Dit kan alleen niks worden omdat ze een vriendje heeft: 'Ravelinho' ('Alleen ik noem hem eh.. hoe heet die pasta-soort ook alweer, oja ravioli haha!). Ook is ze onlangs gevraagd voor 'een videoclip' en gaat ze vaak lekker stappen bij Club Smokey's op het Rembrandtplein. 'Maarre, hoe is het met jou, heb je nu een... vriendje?' Ik besef dat ik ook geacht word over mezelf te vertellen en hoe ik daar absoluut geen zin in heb. Ook lijkt Samantha geen spat veranderd en is ze nog dieper gezakt dan ik verwacht had. Dit had ik kunnen weten: ze hadden thuis de Veronica-gids. Dus kap ik het gesprek af met de smoes dat ik naar de WC moet. ('Je weet hoe moeilijk mijn stoelgang is.') Ze vindt het erg jammer en wil snel een keer afspreken. Ze beëindigt het gesprek met de woorden 'He Joeke... weet wel dat je nog steeds de enige jongen bent om wie ik ooit gehuild heb?'

Een warm gevoel dringt mijn lichaam binnen. Ik voel mijn mondhoeken omhoog krullen. Meisjes laten huilen: dat is goed toch? De allerstoerste en tevens engste jongens uit mijn klas lieten ook vaak meisjes huilen. Was ik dan toch een player? Een casanova? Een iemand? Want Samantha heeft een hoop vriendjes gehad. Een hoop foute vriendjes met boze wenkbrauwen en Karl Kani-outfits die haar waarschijnlijk drogeerden en prostitueerden. En toch heeft ze alleen om mij gehuild. Om mij! Toch best een aardige meid, die Samantha.

Onze zuiderburen zijn eigenlijk best wel kut. Ze kunnen niet voetballen, bier brouwen of praten zoals God het bedoeld heeft. Daarnaast is België het thuisland van Goedele Liekens, Bobientje (dat sletterige vriendinnetje van Samson) en die langharige lelijkerd van Milk Inc. Maar één ding moeten we ze nageven, ze weten verdomde goed hoe je kinderseries maakt. Mega Mindy, hun meest recente afscheiding, gaat over Mieke, een verlegen meisje dat werkt op het politiekantoor in haar dorp. Wanneer er ergens een misdaad is verandert Mieke in Mega Mindy waar ze haar superkrachten gebruikt om al het onrecht van de wereld te bestrijden. Stiekem is ze verliefd op Toby, alleen weet hij niet van haar dubbelleven en ziet hij haar alleen staan als ze Mega Mindy is.

Oké, het concept verdient niet de originaliteitsprijs en het acteerwerk is verre van Oscarwaardig, maar ik ben verkocht. De stuntelige Mieke geeft je orgasmes van empathie, de looks van Toby laten je zwijmelen en door de acties van ‘zot’ Migrain (haar baas) zou je het liefst je bij handvaardigheid gemaakte keramieken versie van Het Huis Anubis de tv ingooien. Ook is Mindy, net als ik, een fervent gebruiker van de term 'op aarde'. (Voorbeeld: 'Een echte superheld, die elke boef op aarde velt')

Maar de kracht van de serie zijn de liedjes. Sinds de release van de High School Musical-karaoke-dvd ben ik niet meer zo gelukkig geworden van kleuterpop. Hopelijk komt ze snel haar kunsten vertonen in Nederland. Tot die tijd verkracht ik zo veel mogelijk oma's en steel ik van mijn gehandicapte neefje in de hoop dat Mindy me eens een flink lesje normen en waarden komt geven.

Maandenlang had ik slapeloze nachten. De nachtelijke belspelletjes zijn namelijk definitief van de buis gehaald, en ook de strenge doch rechtvaardige Judge July is verbannen van de Nederlandse televisie. Gedesoriënteerde nachten volgden, ijsberend door mijn jongensslaapkamer, piekerend. Wat nu? Ik was mijn virtuele slaapmutsje kwijt, de geruststellende aai over mijn bol. Ik kon toch niet zomaar overstappen op 'een goed boek' of het tellen van schapen?

Gelukkig was de redding nabij. Veronica is namelijk met een nieuw, interactief, ondeugend nachtprogramma gekomen. 'Lekker Live' bestaat uit twee schaars geklede, wulpse dames die jou proberen over te halen om 'lekker live' met ze te kletsen. Als één van de twee dames 'een gesprek' krijgt neemt de ander het over, maar kan je nog wel kijken hoe ze haar gesprek voert, wrijvend over haar spleet en suggestief met haar microfoon spelend.
Opgewarmd door de geile praatjes, en de weinig verhullende smsjes onderin het beeld van de kijkers thuis, besluit ik het nummer te bellen waarmee ik de blonde Sylvana meteen, persoonlijk aan de lijn krijg (1,30 per gesprek). 'Wij kunnen u op dit moment helaas niet doorverbinden met de presentatrice van uw keuze'. Ik ben op zijn zachtst gezegd verontwaardigd: ik zie toch dat Syl helemaal niets te doen heeft!

Ik besluit niet verder te mokken, mijn erectie klopt immers ongeduldig tegen mijn rits aan, en de 'Meeluisterlijn' te bellen (80 cent per minuut). Op die manier kan ik stiekem meeluisteren met de gesprekken die de babes op dat moment live hebben. En jawel, na een korte klik hoor ik de volkse, hese stem van mijn blonde engel. Ze vertelt een, weliswaar nogal langdradig, maar al met al vrij geslaagd verhaal over hoe ze in een zwembad seks had met de bronstige badmeester. Mijn rechterhand beweegt ritmisch op en neer en na zes minuten luisteren neig ik naar een hoogtepunt.

Tot Sylvana, 'live', op TV, begint over wat voor geil gesprek ze net wel niet had over haar dagje in een brandweerkazerne. Ik ben ontsteld. 'Ik heb je godverdomme nog aan de lijn en je praat over een zwembad, niks brandweer!', schreeuw ik in de telefoon. Ik smijt mijn telefoon op de grond en besluit dat ik nog nooit zo belogen, bedrogen en bestolen ben. Mijn piemel ligt slapjes op mijn buik als een geslagen hond.

Niets zo killing voor je libido als oplichterij.

Toen ik voor het eerst de wondere wereld der masturbatie ontdekte was niets of niemand veilig voor mijn vieze fantasieen: de buurman, de meester, het Nederlands elftal, 'een-weddenschap-verliezende' 'Kees' in de blootrubriek van de Break Out (die eigenlijk een Poolse asielzoeker was), opa's en iedereen die meedeed aan 'Veronica's Lekkerste'. Maar die markt raakt op een gegeven moment verzadigd. Ik was al actief op profielensites als 'Superdudes', en daar hoorde je wel eens meisjes klagen over jongens die hen toevoegden en dan opeens hun lul uit hun broek haalden voor de webcam. Hemels leek me dat. Je praat met een complete vreemde, geilt hem een beetje op, en je ziet zomaar live een piemel! Een echte!
Dat was bijna net zo leuk als op de camping in de weerspiegeling van het water op de grond de contouren van de douchende persoon naast je te zien!

De virtuele homowereld had ik al enigszins doorgespit maar daar konden mijn verlangens niet gestild worden, nee ik wou stoere-jongens-piemels, van voetballers, en gastarbeiders, en nazi's, en pedofielen.
Dus maakte ik niet op Superdudes.NL maar op Sugababes.NL een profiel aan. Mijn overgewaaide peuterdroom kwam toch nog een beetje uit: een meisje zijn.

Allereerst de profielnaam, ik wilde geen saaie naam als 'Lauratjuh' of 'Nona_manis', nee, de naam moest sletterigheid uitstralen. Zo een waardoor jongens wisten dat hij geen saaie christelijke kut voor zich had maar een geile blonde stoot wiens kinderkut hij wel even mocht opensplijten. Er stond een bus Pringles voor me die mij deed kiezen voor de naam 'HoTaNdSpIcY'. Misschien niet ontzettend geil, maar genoeg om iemands aandacht te trekken, en zeker met de juiste foto's..

Stap 2: hoe kom je aan foto's? Foto's van het mooiste meisje van de school of een vergeten celeb? Hoewel 'diktiet'-Danielle uit de Bakkerstraat en de meiden van Wow! zich hiervoor prima zouden lenen was dit te riskant. Dus ging ik voor een foto naar een, soortgelijke, Duitse profielensite. De kans dat iemand daar op SB.NL zou kijken en de 'gestolen' foto's zou zien is nihil. Het moest iemand zijn met meerdere foto's en het liefst ook wat blotere foto's die ik dan niet op mijn profiel zou zetten maar zou bewaren voor het geval mijn slachtoffer niet meteen zijn piemel wou laten zien, en hem dan daarmee te paaien. Bijvoorbeeld:

'Ik heb nog wel een foto in beha, maar die ga ik echt niet laten zien, straks stuur je hem door! [...] Dan moet jij ook wat meer laten zien..'

Van dat soort profielen stikte de site, want Duitse meisjes zijn de grootste sloeries ter wereld, dat weet iedereen. Ik koos voor een meisje waar zelfs mijn homo-hartje sneller van ging kloppen, en voila: mijn profiel was geboren.

Daarmee had ik een goede basis. Hobby's en dergelijke waren niet per se nodig, ik wist immers hoe jongens-breinen werkten. En alleen al met wat hete foto's en een suggestieve profielnaam stroomden de reacties binnen. Varierend van 'Wow, je bent zo mooi' (waar ik natuurlijk niet op reageerde, veel te soft) tot 'Kanker lekkah, cammuh?' (JA, JA, JA JA!). Op MSN zette het gesprek zich voort. Kunst was om zo snel mogelijk een rukkende jongen voor je te zien. Soms had ik geluk en was dat idee voor mijn slachtoffer al geil genoeg, zijn piemel laten zien, maar voor de meesten niet. Een veel gestelde vraag was daarom 'Heb jij een cam', wat natuurlijk voor een probleem zorgde. Ik had geen cam en al had ik die wel, ik was een puisterig jongetje van 13. Veelgebruikte excuses waren 'Nee, mijn cam is kapot' of 'Nee ik ben bij mijn moeder en die heeft er geen'. Ik moest in ieder geval de illusie wekken dat ik bij het volgende gesprek (wat natuurlijk nooit kwam) wel een webcam tot mijn beschikking zou hebben. Toen kwamen de eerder genoemde 'blote'-foto's van pas. De webcam van mijn slachtoffer stond natuurlijk al aan, en soms hadden ze zelfs al een ontbloot bovenlijf, dus meestal, met behulp van de blotere foto's en mijn, toen al, onuitputtelijke bron van geile praatjes lukte het wel.
Dat ging bijvoorbeeld zo:

''Als ik zo naar je kijk kan ik me moeilijk bedwingen en glijdt mijn hand langzaam naar het warmste plekje van mijn lichaam. Terwijl ik mijn gezwollen schaamlipjes spreid denk ik wat er zou gebeuren als je hier was. God, wat wil ik dat graag. Ik zou de kleren van je lijf rukken en vastberaden naar je kruis grijpen. Voel je mijn scherpe, rode nagels om je lid? Voel je kleine golfjes van genot door je lichaam schieten terwijl ik je voorhuid ritmisch op en neer beweeg? Langzaam zou ik naar beneden gaan, je lichaam verkennend met mijn tong, om vervolgens je mannelijkheid tussen mijn roze lippen te nemen en te zuigen, als op een ijsje met kersensmaak. Hoor je mijn smakgeluiden? Ik lust dat wel, oh ja.. Met mijn vingers heb ik de weg naar mijn baarmoeder al voor je verkent, al is het nog wat nauw. Ik wil door je gevuld worden, helemaal, zo diep mogelijk, terwijl je rug bloederig rood kleurt door de krassen die ik maak met mijn nagels. Denk hier aan, terwijl aan je lul trekt, doe alsof ik bij je ben. Ik wil je zien, laat me je zien.

Als het dan zo ver was, en hij overstag ging, was mijn werk gedaan. Nadat ik de klodders zaad van mijn onderontwikkelde mannenlijfje had geveegd was ik zowel letterlijk als figuurlijk klaar en werd de jongen geblokkeerd. Even de gespreksgeschiedenis wissen, en door met mijn huiswerk.

Stiekem had ik dit verdrongen, ergens ver weggestopt, samen met die keer bedplassen toen ik 17 was en de K-Otic imitatie bij de soundmixshow. Maar bij het zien van een Oprah-aflevering over 'Wat je kinderen echt doen op het internet' moest ik er weer aandenken. Ik dacht er aan hoe leuk het eigenlijk was om te doen, het hield me (ook heel belangrijk, opgroeiende in Nieuwegein-Zuid) van de straat en het was verdomde geil. Dus voor al die seksueel-gefrustreerde kleine homootjes, bi-cirious heterootjes of gewone meisjeshoeren die zich geen raad weten: ik hoop dat je er wat aan hebt. En anders heb ik msn. En een webcam..

Ik ben weer in Nieuwegein en vind het best wel fijn. Misschien komt het doordat mijn ouders nog geen woord gerept hebben over het feit dat ik werkeloos ben, iets wat ik wel verwacht had. Hoewel ik daar wel een soort van techniek tegen heb: gewoon vanaf het moment dat ik het huis betreed superleuk en lief en aardig zijn, zo'n bui willen ze natuurlijk niet verpesten door mij (en hunzelf) te herinneren aan het feit dat ik een absolute nietsnut ben. Wat ik ook echt ben, ik begin me al zelfs al enigzins te schamen.
Toch heb ik goede voornemens, en wil ik nog steeds naar school volgend jaar. Ik kan alleen nergens op internet informatie vinden of zelfs maar een telefoonnummer, dus voor mij is dat een soort van excuus dat ik nog niks ondernomen heb, wat eigenlijk ook best wel waar is. Morgen ga ik op onderzoek, het moet, anders ben ik werkeloos en schoolloos en levenloos.

Verder heb ik last van, wat ik zelf graag een adolescentie-crisis noem. Een soort variant op de midlife-crisis, alleen dan iets eerder. Ik wil iets! Ik wil een kind of trouwen of een tattoeage of een nieuw kapsel of sporten of reizen of een carriere of een ziekte.

Het liefst wil ik een tattoooo, ik heb alleen geen idee waar, wat en waarom. Ja en een kind, dat wil ik ook, een lieve kleine. En geen vieze adoptieChinees, dat begrijp je, een rasechte Arier met al mijn allerleukste kenmerken. Die ik dan op laat groeien in Amsterdam, in plaats van (ik vervloek jullie nog steeds papa en mama) dat verrekte Nieuwegein, of eigenlijk alles wat geen Amsterdam is. En dan neem ik een lesbische draagmoeder, die wel verrekte lekker moet zijn (in hoeverre dat mogelijk is bij die potjes) en dan nemen we een heel groot huis waar alle negers en Joden van de hele wereld welkom zijn.

Ik denk dat ik toch voor de tattoo ga, suggesties (Maarten)?

Iemand beschreef vandaag de relatie tussen Robbie en mij als een 'knipperlichtrelatie'. Ikzelf betwijfel of je het na een 'rood licht' van 3 maanden nog wel knipperlicht mag noemen. Ik vind van niet, ik vind het een nieuwe start. We hebben allebei geleerd, we hebben allebei geproefd, we hebben allebei gehuilt en gelachen, gegeten, gepoept, geplast en af en toe om Lucille Werner gelachen en gescholden op de consumptiemaatschappij. Gek dat het gevoel zo ver weg was, of in ieder geval zo onderdrukt, en nu weer zo'n glorieuze comeback heeft. Ik ben er in ieder geval ontzettend blij mee, want ik heb weer iedere avond ze lekkerste babybillen, de liefste pretoogjes, dunste spillebeentjes en de geilste kutjesmond tot mijn beschikking. De ellenlange odes aan Amy Winehouse en vieze gezichtscreme-lucht neem ik graag voor lief.
Ik ben een klein, huppelend verliefd kankerkalfje en vind het geweldig.

Oke, misschien had ik even af moeten kloppen na mijn laatste post.

Ik ben na 3 dagen gestopt bij American Apparel.
Dat huis ging uiteindelijk niet door.
Nog niet naar Katapult geweest in de tussentijd, maar ik denk dat ik er woensdag wel heen ga.
Ik heb gister drugs gebruikt.

Verder heb ik mijn obsessie met de Spice Girls weer opgepakt na het zien van de documentaire (ze hielden echt van elkaar!!!), ben ik weer een beetje verliefd op Robbie, hoop ik eigenlijk dat het wel weer goed komt, groeit mijn gezichtsbeharing gestaag (de rechterkant nog steeds wel afschrikwekkend sneller dan de linker), ga ik mijn HAVO afmaken volgend jaar, was ik live op TV, is Derek Oglivie aka The Ghost Whisperer mijn nieuwe idool, vind ik het liedje 'Fascination' suuuperleuk hoewel dat in tegenspraak is met alles waar ik voor sta *schaam*,
haar, lijkt het alsof ik ongesteld ben maar misschien is dat mijn gepassioneerde latinokant die eindelijk naar boven komt.

Nu ga ik slapen en dromen! Veel dromen.

Ik ben mijn leven, niet eens zo bewust, aan het beteren.
Zo heb ik ein-de-lijk ontslag genomen bij Studio 80, en heb ik morgen een proefdag bij American Apparel waar ik, 'als alles goed verloopt' (duhh), full-time (!) ga werken.
Ook heb ik al eeuwen geen drugs gebruikt, en daar totaal geen behoefte aan.
Ik ben eens een keer niet naar Katapult geweest (wat toch altijd stom is), maar wel vroeg naar bed!
Daardoor heb ik de afgelopen dagen een soort van menselijk ritme, wat inhoud dat ik voor 2 uur 's nachts slaap en voor 1 uur 's middags wakker word!
En.. ik heb een fiets in Amsterdam, een vriendin getroost toen ze moest huilen en mijn haar definitief zwart geverfd.
Hoe goed is dat?
En als klap op de vuurpijl kreeg ik vandaag een mailtje van iemand die via Rogier had gehoord dat ik een huis zocht, en zijn huis is deze zomer vrij.

Dus wie weet, heb ik over een maand een huis in Amsterdam, een goedverdienende full-time baan, en wie weet, een bakfiets including blonde krullebol genaamd Noah?

Bin, Bub en ik besloten vrijdag een Gays Night Out te houden, waar we ondermeer de You2, Exit, Studio 80 en... The Music Box aandeden. Wat, naar het schijnt, een soort van homobordeel is. We liepen langs en bleven net iets te lang staan, waardoor alle oude vieze VVD-mannetjes ons kwijlend naar binnen trachtten te wuiven. Giechelend schuifelde we naar binnen want he je bent jong en je wilt wat. Alcohol dus. Gelukkig was dat geen probleem, al snel kwam 1 van de VVD bierbuik-overhemdmannen naar ons toe gesneld met de vraag 'Of we niks moesten bestellen'. Met al onze kleine jongenscharmes bekende wij dat we dat wel zouden willen, maar erg krap bij kas zaten. 'Geen probleem', uiteraard. We keken elkaar glunderend aan en proostten met deze gulle, nieuwe vriend. Hij kwam al snel met een heel verhaal op de proppen over zijn Roemeense lover (lees: importescortbruid) die verderop zat, en dat we echt de baas moesten ontmoet. De baas. Een kleine gezette man van, no offense, Arabische afkomst die Khadi, of iets in die trant heette. Want, als je Khadi kent, heb je geen zorgen. Hij gaf ons een ferme handdruk.

Ondertussen kwamen wij onder de aandacht van alle echte kleine homohoertjes, voornamelijk Balkanboys met G-Star broeken. Zij liepen natuurlijk een hoop geld en aandacht mis door deze nieuwe, onbevlekte, bijna-Maagdelijke knapen. We zijn er heelhuids door heengekomen maar hebben een hoop Sloveense schouders gevoeld. Ook heb ik het visite kaartje van de VVD-man onder het mom van 'Ik ken iedereen, bel me als je problemen hebt'. Uiteindelijk werd het ons een beetje te veel en zijn we weggevlucht, naar de net-zo-vieze maar iets-minder-gevaarlijke Exit. Ik heb eigenlijk geen idee wat daar gebeurd is. De VVD-drankjes, met Joost-mag-weten-wat-erin hadden hun werk prima gedaan.

Oja,

Edward Singels
0623244083
e.singels@chello.nl

Voor als je ooit problemen hebt, ergens niet in komt, enzovoorts.

Gister zou het heel erg mooi weer worden, dus trommelde ik Robin op (ik heb heus nog wel andere vrienden) om naar het Vondelpark te gaan. De zon kwam en ging en kwam, zodat ik elke minuut dat er een beetje zon was meteen heel fanatiek ging verliggen, omdat ik natuurlijk superbruin wou worden (ik ben wel eens uitgescholden voor Michael Reiziger), dat is niet echt gelukt maar mijn neus is wel vervelt (hoewel dat volgens mij eerder komt door de scrubgel van chrissie's huisgenootjes, waar ik iets te fanatiek mee ben geweest). We kwamen Christopherrrr tegen en die-met-die-dikke-tieten en ze brachten rode wijn. Ik had eerder die dag al enthousiast verteld over het drankspelletje 'Ik heb nog nooit...', waarbij 1 iemand omstebeurt zegt ik heb nog nooit.. Hoe dan ook, het is superleuk en makkelijk. De bedoeling is natuurlijk dat je naderhand allemaal gekke en genante dingen over je spelgenoten weet, die je noooit had verwacht. Dit mondt uit in hilarische taferelen. Ik zal jullie de details besparen, maar het was best leuk ook al is rode wijn het allervieste op de wereld. Ennn, we hebben bakfietsmoeders geteld (11 geloof ik, incl. bakfietsvaders), een joggeres(joggerin) met geen beha aan en dus stuiterende borsten en een Paki-met-tijgerprintshirt-en-1-broekspijp-opgerold-en-1-niet.

Daarna gingen we pizza eten, en nog een beetje bier drinken, en daarna naar de Arc, wat toch wel echt de allerstomste plek ooit is. 'Lekker loungen, met cocktails en 'fingerfood' en muziek die te hard staat en verschrikkelijke homo's'. Bubba was er ook, wat in het begin misschien een beetje ongemakkelijk was, maar daarna wel lief.

Toen naar Katapult waar ik buitenaards dronken ben geworden. Zeg maar 'niet van deze wereld' dronken. Ik denk dat het kwam omdat ik de hele dag al min of meer aan het drinken was, met dutjes en pauzes en eten tussendoor, maar toch. Er was een jongeman, waar ik toch al wel een maandje of 6-7 een soort van ik-geil-wel-op-je-band mee heb. Dus daar heb ik een beetje mee gepraat, aangezien alle leuke mensen na 1 uur al wegwerken en ik de keuze had tussen de Somaliers en.. de Somaliers. Hij bleek niet zo leuk van binnen als van buiten (op de nette manier) en hij had een vervelende vriendin bij zich ('Ken je Sex&TheCity, zij is zeg maar Samantha hahahahaha'). En ik moest de hele tijd plassen. Toen gingen we tongzoenen wat wel leuk was, maar wel gek zo na 9 maanden dezelfde mond. Toen kreeg ik het een soort van aan de stok met barman Lee, de mannekelijke equivalent van Lucille Werner, omdat ik 'zonder te vragen' een biertje pakte uit de koelkast. En als ik het 'nog 1 keer' deed, kreeg ik een blauw oog. Verder zei hij nog dat hij wist dat ik hem haatte, wat niet waar is gehandicapten zijn ook mensen (die godverdomme overal voorrang krijgen, en fouten van god zijn). Daarna naar huis, Robin's huis, en in coma gevallen. Nu weer wakker, en wonderwel geen kater.


Michael Reiziger

Hoewel ik stiekem helemaal geen inspiratie heb, móet ik wat schrijven omdat ik min of meer besloten heb nieuw leven in mijn 'LJ' te blazen.
Blame Robin. Ja ook ik vroeg me stiekem wel eens af waar onze Molukse vriend zich nou echt mee bezig hield, wat er rond ging ik dat pientere koppie.
Alleen, Robin (ikbenbin, red.) heeft besloten de echt sappige details alleen met zijn 'LJ'-vrienden te delen.
Nu ben ik er dus bij, en kan ik het maar net zo goed helemaal de openbaarheid in schoppen.

Maar hoe begin je zoiets? Ga ik hier serieus worden, ga ik hier niet serieus worden, wordt het een: 'Ik ben in Nieuwegein en verveel me, dus het moet maar'-iets?
(Ik ben nu wel in Nieuwegein, red.)

Nee. Ik zal trouw iedere week schrijven, en mijn allerdiepste wensen, geheimen en verlangens met jullie (lees: Robin,red.) delen.

Tot snel dan maar!
(Waarschijnlijk later deze avond/nacht)

P.S. Ook leuk: ishitbits.livejournal.com